Angioplastyka wewnątrznaczyniowa

Angioplastyka wewnątrznaczyniowa wykonywana jest w celu poszerzenia patologicznego zwężenia naczynia, które powstaje najczęściej na tle miażdżycowym w tętnicach. Pacjenci klasyfikowani do zabiegu są dokładnie badani, ocenie podlegają konsekwencje hemodynamiczne zwężenia oraz wskazania kliniczne będące wypadkową między zaawansowaniem choroby i stanem ogólnym pacjenta. Do angioplastyki nadają się zwężenia istotne, przez które rozumie się zmniejszenie średnicy naczynia powyżej 50 proc. (co odpowiada zmniejszeniu pola powierzchni naczynia o 70 proc.).

W czasie zabiegu pod kontrolą rentgenotelewizji wykonuje się nakłucie przezskórne tętnicy udowej, pachowej, promieniowej lub żyły szyjnej, udowej lub odłokciowej (w zależności od stanu naczyń pacjenta, jego stanu ogólnego oraz lokalizacji choroby). Do światła naczynia wprowadza się prowadnik, a następnie zamienia się go specjalnym cewnikiem. Następnie wykonuje się angiografię po podaniu przez cewnik środka cieniującego do naczynia, w celu dokładnego umiejscowienia i oceny stopnia zaawansowania choroby. Następnie pokonuje się zwężenie lub niedrożność za pomocą specjalistycznych prowadników. Wzdłuż pozostawionego w naczyniu prowadnika wprowadza się cewnik leczniczy ze skurczonym balonem wysokociśnieniowym. Balon ten po wprowadzeniu w miejsce zwężenia, rozpręża się wypełniając go środkiem cieniującym. Proces napełniania balonu obserwuje się w RTG-video. Skuteczność zabiegu ocenia się natychmiast na podstawie kontrolnej angiografii. Jeżeli zabieg się nie powiódł, można na bieżąco skorygować procedurę wprowadzając stent naczyniowy w miejsce zwężenia wzdłuż tego samego prowadnika, po którym wprowadzony został balon.

Balony stosowane w angioplastyce składają się z wukanałowego cewnika, w którym na końcu osadzony jest zbiornik zdolny do rozszerzania pod wpływem wypełniającego go środka cieniującego.

Stenty naczyniowe są to metaliczne konstrukcje biologicznie nieszkodliwe (nie pobudzające układu odpornościowego oraz nie wzbudzające reakcji zapalnej). Stenty wprowadzane do naczynia są w formie skurczonej (podobnie jak balony) i dopiero w świetle tętnicy są rozprężane, albo za pomocą balonu wysokociśnieniowego, albo samoistnie według zaprogramowanego procesu.

W angioplastyce możemy spotkać się jeszcze z pojęciem aterektomów. Są to urządzenia służące do mechanicznego niszczenia zmian miażdżycowych, poprzez rozdrabnianie patologicznej tkanki do mniejszych fragmentów (które są dalej niesione z prądem krwi) lub poprzez cięcie blaszki na większe fragmenty usuwane w trakcie zabiegu poza organizm.

Histopatologicznie rozszerzenie zwężonej miażdżycowo tętnicy podczas angioplastyki polega na mechanicznym przerwaniu ciągłości śródbłonka naczyniowego (siłą ciśnienia rozprężającego się balonu), następnie pęknięciu błony wewnętrznej naczynia i blaszki miażdżycowej, co prowadzi ostatecznie do rozwarstwienia ściany naczynia.

Zdarza się, że po zabiegu dochodzi do szybkiej restenozy zwężenia (ponownego zmniejszenia światła naczynia), która najczęściej wynika z nieprawidłowego przeprowadzenia badania, podczas którego nie doszło do wystarczającego pęknięcia blaszki miażdżycowej, a jedynie do rozciągnięcia się ściany naczynia bez uszkodzenia struktur morfotycznych.

Zastosowanie stent-graftów

Stent-grafty są to elementy, w których stenty stanowią rusztowanie dla protez chirurgicznych. Końcowe fragmenty stentu są niepowleczone i stanowią pierścienie mocujące protezę do światła naczynia. Wskazaniem do wszczepienia stent-graftów są tętniaki, przetoki tętniczo-żylne, perforacje oraz pęknięcia naczyń. Powikłaniem tejże procedury może być przeciek krwi do worka tętniaka, przemieszczenie się stentu wewnątrz naczynia oraz zakrzepica stentu ze zwężeniem światła naczynia i zakrzepicą.

Paulina Krawczyk

• "Podstawy diagnostyki radiologicznej" W.E. Brant, C.A. Helms, wyd. Medipage (I-IV)
• "Radiologia. Diagnostyka obrazowa." B. Pruszyński. Wydawnictwo Lekarskie PZWL

radiologia24.pl » Radiologia zabiegowa » Angioplastyka wewnątrznaczyniowa