Diagnostyka chorób rdzenia kręgowego

Zawsze diagnostykę patologii rdzenia kręgowego rozpoczynamy od zwykłych zdjęć przeglądowych RTG. Nie dają one jednak od razu pewnego rozpoznania i nie są w pełni skuteczne, ale są dobrym badaniem przesiewowym w kierunku wielu chorób kostnego kanału kręgowego i wtórnie rdzenia kręgowego. Podstawowe objawy świadczące o patologii widoczne w RTG to poszerzenie kanału kręgowego (przy dużych, powoli rosnących guzach), wady rozwojowe kręgów oraz zmiany osteolityczne kręgów przy procesach rozrostowych naciekających kość.

Skutecznością tomografii komputerowej porównywalna jest do rezonansu magnetycznego, jest jednak lepsza w obrazowaniu elementów kostnych kanału kręgowego i budowy kręgów. Jest badaniem z wyboru w chorobie zwyrodnieniowej kręgosłupa.

Mielografia to badanie kontrastowe przestrzeni podpajęczynówkowej kanału kręgowego. Pajęczynówka wchodzi w skład opon miękkich otaczających rdzeń kręgowy. Mielografia polega na podaniu jodowego niejonowego środka cieniującego drogą punkcji lędźwiowej (nakłucia kanału kręgowego) lub nakłucia zbiornika wielkiego w odcinku szyjnym. Badanie stosuje się u chorych z przeciwwskazaniami do MR.

Rezonans magnetyczny to drugie w kolejności badanie po zdjęciu RTG. Jest lepszy do badania tkanek miękkich kanału kręgowego (szczególnie rdzenia kręgowego). Przy podejrzeniu choroby nowotworowej zarówno badanie MR, jak i TK powinno być poszerzone o podanie środka cieniującego.

Paulina Krawczyk

• "Podstawy diagnostyki radiologicznej" W.E. Brant, C.A. Helms, wyd. Medipage (I-IV)
• "Radiologia. Diagnostyka obrazowa." B. Pruszyński. Wydawnictwo Lekarskie PZWL

radiologia24.pl » Rdzeń kręgowy » Diagnostyka chorób rdzenia kręgowego