Diagnostyka chorób śledziony

Zazwyczaj diagnostykę patologii śledziony rozpoczyna się od badania USG, a następnie wykonuje się TK. Prawidłowo śledziona posiada jednorodną strukturę i gładkie zarysy zewnętrzne. Odstępstwa od normy w przypadku obu tych cech stanowią podstawę do rozpoznawania poniższych patologii.

Torbiel śledziony

Torbiel to najczęstsze powikłanie urazu śledziony. W badaniu USG widoczny jest gładki, okrągły twór znajdujący się w obrębie torebki śledziony, hipo- lub izoechogeniczny w stosunku do niej. W TK współczynnik pochłaniania promieniowania torbieli zbliżony jest do wody. Torbiel nie ulega wzmocnieniu kontrastowemu po podaniu środka cieniującego (co jest podstawą do różnicowania z krwiakiem), ponieważ nie ma połączenia z naczyniami.

Zawał śledziony

Do zawału śledziony może dojść w przebiegu zapalenia trzustki, nowotworu śledziony lub chorób ziarniniakowatych (sarkoidozy, gruźlicy). W badaniu USG obserwuje się wielokształtny obszar o zmniejszonej echogeniczności. Badanie TK uwidacznia obszar hipodensyjny, nieulegający wzmocnieniu kontrastowemu po dożylnym podaniu środka cieniującego.

Urazy śledziony

Urazy śledziony zdarzają się dość często, ponieważ występują w przebiegu aż 30 proc. urazów jamy brzusznej. W celu ich diagnostyki wykonuje się USG i TK. Najczęściej dochodzi do powstania krwiaków podtorebkowych lub śródmiąższowych oraz do rozerwania miąższu śledziony z pęknięciem lub nawet rozkawałkowaniem narządu.

Paulina Krawczyk

• "Podstawy diagnostyki radiologicznej" W.E. Brant, C.A. Helms, wyd. Medipage (I-IV)
• "Radiologia. Diagnostyka obrazowa." B. Pruszyński. Wydawnictwo Lekarskie PZWL

radiologia24.pl » Śledziona » Diagnostyka chorób śledziony