Diagnostyka chorób wątroby

Diagnostyka chorób wątroby:

Ultrasonografia

Badanie wątroby jest elementem badania całej jamy brzusznej, ponieważ zawsze przeprowadza się USG wszystkich narządów jamy brzusznej. Między badaniem, a ostatnim posiłkiem musi występować przerwa minimum 6-8 godzin.

Ocenie podlega wielkość, kształt, zarysy, struktura wewnętrzna miąższu wątroby, jego echogeniczność oraz unaczynienie, a także ocena przewodów żółciowych. Prawidłowo miąższ wątroby powinien być jednolity o równomiernej echogeniczności z utkaniem sieci naczyń żylnych o hiperechogenicznych ścianach. Dodatkowo obserwuje się stan naczyń za pomocą badania Dopplerowskiego, które umożliwia ocenę przepływów oraz ocenę unaczynienia patologicznych zmian (głównie nowotworów).

Tomografia komputerowa

TK wątroby ukazuje przede wszystkim zwapnienia, świeżo wynaczynioną krew oraz guzki regeneracyjne w przebiegu marskości wątroby. Po podaniu środka cieniującego możliwa jest nawet diagnostyka większej ilości patologii.

Wątroba ma jedyne w swoim rodzaju unaczynienie polegające na dostarczaniu krwi z dwóch różnych systemów naczyniowych z dwóch różnych lokalizacji. Dlatego środek cieniujący można podawać na kilka sposobów:
- dożylnie z natychmiastowym wykonaniem badania zaraz po wprowadzeniu kontrastu,
- dożylne z rozpoczęciem badania z 25 sekundowym opóźnieniem, dzięki czemu pierwszy etap badania odzwierciedla jeden system naczyniowy, a po 60 sekundach kiedy krew przemieści się - drugi układ naczyniowy,
- podanie miejscowe kontrastu przez cewnik wprowadzony do tętnicy śledzionowej lub tętnicy krezkowej górnej.

Rezonans magnetyczny

Również w przypadku rezonansu magnetycznego podanie środka cieniującego umożliwia badanie czynnościowe wątroby w fazie tętniczej i wrotnej (z dwóch systemów naczyniowych). Zasady badania z użyciem kontrastu są takie same jak w analogicznym badaniu TK. Badanie MR znajduje szczególne zastosowanie w rozpoznawaniu i różnicowaniu ogniskowych chorób wątroby, obrazowaniu dróg żółciowych, pęcherzyka żółciowego i przewodu trzustkowego.

Arteriografia

Poprzez nakłucie tętnicy udowej wprowadza się cewnik do brzusznego odcinka aorty. Następnie szczyt cewnika umieszcza się w odchodzącej od aorty tętnicy krezkowej górnej. Podawanie cewnikiem pojedynczych dawek środka cieniującego bezpośrednio do tętnicy umożliwia rejestrację przepływu krwi przez naczynia tętnicze wewnątrz wątroby, przepływ krwi przez miąższ i następnie jej odpływ żylny.

Ponieważ arteriografia to badanie inwazyjne konieczne należy spełnić określone wskazania. Należą do nich: hemofilia (zaburzenia krzepliwości krwi) oraz leczenie nieoperacyjnych nowotworów złośliwych wątroby za pomocą embolizacji i miejscowego stosowania preparatów cytotoksycznych (ogólnie mówiąc zabiegi prowadzone wcześniej na naczyniach wątrobowych).

Paulina Krawczyk

• "Podstawy diagnostyki radiologicznej" W.E. Brant, C.A. Helms, wyd. Medipage (I-IV)
• "Radiologia. Diagnostyka obrazowa." B. Pruszyński. Wydawnictwo Lekarskie PZWL

radiologia24.pl » Wątroba » Diagnostyka chorób wątroby