Niedrożność jelit
Do niedrożności może dojść zarówno w jelicie cienkim, jak i grubym. Przejawia się niemożnością przesuwania się treści żołądkowej, jelitowej czy już uformowanego kału wynikającą z obecności mechanicznej przeszkody zamykającej lub zwężającej światło jelita. Może występować także w przebiegu chorób prowadzących do porażenia czynności mechanicznej jelit (uszkodzenie nerwów). Na podstawie różnicy w etiologii zaburzenia powstał podstawowy podział na niedrożność mechaniczną i czynnościową.
Do najczęstszych objawów niedrożności należą: zaparcie, wzdęcia i wymioty. Podstawą rozpoznania jest zdjęcie przeglądowe RTG. Rozszerzenie diagnostyki odbywa się przy użyciu kontrastu doustnego lub doodbytniczego. Podstawowe objawy obserwowane w badaniu to rozdęcie pętli jelitowych gazem i tworzenie poziomów płynów w pozycji stojącej.
Przyczyny niedrożności mechanicznej: - ucisk z zewnątrz (najczęściej zrosty pooperacyjne i pozapalne, rozrost nowotworowy), - wady rozwojowe, - zatkanie wewnątrz światła jelita, - uwięźnięcie, skręt, wgłobienie jelita.
Przyczyny niedrożności czynnościowej: - toczący się proces zapalny w jamie brzusznej (zapalenie wyrostka robaczkowego, zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, ostre zapalenie trzustki), - perforacja wrzodu, - choroby ogólnoustrojowe: mocznica, toksemia, bakteriemia, - kolka nerkowa, - urazy (kręgosłupa, miednicy, nerek), - niedrożność pooperacyjna (w pierwszych dobach po operacji jamy brzusznej).
Paulina Krawczyk
• "Podstawy diagnostyki radiologicznej" W.E. Brant, C.A. Helms, wyd. Medipage (I-IV) • "Radiologia. Diagnostyka obrazowa." B. Pruszyński. Wydawnictwo Lekarskie PZWL