Nowotwory jelita grubego

Największe znaczenie w diagnostyce nowotworów jelita grubego ma korelacja wyników badań laboratoryjnych i obrazowych. Wykonuje się na równi badanie USG, kolonoskopię i badanie dwukontrastowe.

Polipy nowotworowe jelita grubego

Polipem nazywamy ograniczoną wypukłość błony śluzowej. Mogą być łagodne i złośliwe. Gruczolaki łagodne jeżeli są uszypułowane lub posiadają grubą nóżkę mogą przybierać formę polipów. Duże nieregularne polipy mają tendencję do złośliwienia (z tego względu zawsze usuwa się je zanim zdążą zmienić swój charakter z łagodnego na złośliwy).

Zespoły polipowatości

Polipowatość jest to stan występowania wielu polipów (minimum 10). W zespołach polipowatości liczba polipów może dojść nawet do kilkuset. Najważniejsze z punktu widzenia klinicznego jest polipowatość gruczolakowata rodzinna oraz zespół Gardnera. Wspólną cechą obu zespołów jest występowanie polipowatości.

W polipowatości gruczolakowa tej rodzinnej dochodzi do rozsianej transformacji nowotworowej zmian. W zespole Gardnera występuje wiele towarzyszących objawów, takich jak: kostniaki czaszki, liczne torbiele, guzki włókniste skóry oraz współistnieje szereg nowotworów innych narządów, takich jak: rak kory nadnercza, rak tarczycy, gruczolaki jelita cienkiego, gruczolaki żołądka i dwunastnicy.

Rak jelita grubego

Rak jelita grubego występuje najczęściej w odbytnicy i okrężnicy esowatej. Mogą być to zmiany mnogie, jak i pojedynczy ograniczony naciek. Najczęstsze przyczyny rozwoju nowotworu to polipowatość oraz colitis ulcerosa. Rak jelita grubego może występować w trzech odmianach morfologicznych: pierścieniowatej (najczęstszej), polipowatej i płytkowej (sporadycznie). Badanie dwukontrastowe umożliwia diagnostykę nawet do 95% raków. Pierwsze podejrzenie budzą już polipy, których średnica przekracza 10 mm.

Zmiany widoczne w badaniu dwukontrastowym:
- okrężne zwężenie z możliwymi owrzodzeniami,
- grzybowate zmiany polipowate, nieregularne o nacieczonej zapalnie podstawie,
- zmiany płaskie naciekające utkanie podśluzowe,
- obraz ubytku błony śluzowej,
- guzy z kraterowatym rozpadem i uniesionymi brzegami,
- perforacja ściany jelita,
- niedokrwienie ściany jelita wywołane uciskiem guza na naczynia krezkowe.

W diagnostyce nowotworów jelita grubego lepsze jest badanie USG niż TK. Umożliwia sprawniejsze zobrazowanie nacieków, przerzutów do węzłów chłonnych i do odległych narządów. Natomiast badanie MR jest lepsze od TK w ocenie zmian miejscowych.

Paulina Krawczyk

• "Podstawy diagnostyki radiologicznej" W.E. Brant, C.A. Helms, wyd. Medipage (I-IV)
• "Radiologia. Diagnostyka obrazowa." B. Pruszyński. Wydawnictwo Lekarskie PZWL

radiologia24.pl » Jelito grube » Nowotwory jelita grubego