Rak nerkowokomórkowy

Pierwszym badaniem wykonywanym przy podejrzeniu guza nerki jest USG. Jeżeli w badaniu USG zostanie znaleziona zmiana lita sugerująca guz, w dalszej kolejności wykonuje się badanie TK.

Rak nerkowokomórkowy często osiąga duże rozmiary, przez co przeważnie zwiększa wymiary całej nerki. Dużą nerkę udaje się zobrazować zarówno na zdjęciu przeglądowym RTG jamy brzusznej, jak i w urografii, są to jednak objawy nieswoiste.

Rak może mieć wieloraką strukturę wewnętrzną: litą i zbitą oraz torbielowatą. W badaniach obrazowych może mieć różną echogeniczność (mniejszą, taką samą i większą niż otaczające tkanki). Wszystkie te cechy dodatkowo utrudniają rozpoznanie. W obrębie guza może dojść do różnych wtórnych zmian struktury, takich jak: martwica, krwotok i wapnienie.

Badaniem o najlepszej skuteczności (95 proc.) jest tomografia komputerowa. Znalezienie zwapnień sugeruje nowotworowe pochodzenie guza, szczególnie o charakterze złośliwym. Dodatkowo po dożylnym podaniu kontrastu guzy nowotworowe ulegają wzmocnieniu, jednak mniejszemu niż prawidłowa tkanka nerki. Poza uwidocznieniem zmian guzowatych, TK pozwala ocenić ich strukturę wewnętrzną z uwidocznieniem torbieli, płynu, itp.

Badanie MR znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach kiedy przeciwwskazane jest zastosowanie środka cieniującego.

Paulina Krawczyk

• "Podstawy diagnostyki radiologicznej" W.E. Brant, C.A. Helms, wyd. Medipage (I-IV)
• "Radiologia. Diagnostyka obrazowa." B. Pruszyński. Wydawnictwo Lekarskie PZWL

radiologia24.pl » Nerki » Rak nerkowokomórkowy