Rezonans magnetyczny ośrodkowego układu nerwowego

Rezonans magnetyczny (MR) charakteryzuje się większą dokładnością i rozdzielczością obrazu. Lepiej uwidacznia patologie, zwłaszcza w istocie białej.

Wskazania do wykonania rezonansu magnetycznego głowy:
- patologie podstawy czaszki,
- patologie nerwów czaszkowych,
- obrzęk tkanki mózgowej z koniecznością oceny jego dynamiki i przebiegu,
- nowotwory,
- zmiany zapalne,
- niedokrwienia,
- zmiany demielinizacyjne.

Patologie miąższowe badane są z użyciem paramagnetycznego środka cieniującego.

W ocenie stanów chorobowych znaczenie ma rodzaj przeprowadzanego badania. MR dzieli się na badanie z zastosowaniem czasów relaksacji T1 i T2. W obrazie T1-zależnym zmiany hyperdensyjne, a więc jaśniejsze od otoczenia to: tłuszczak, niektóre przeczuty nowotworowe, torbiel koloidowa, krwiak w fazie podostrej i przewlekłej, zakrzep tętniczy i żylny. Patologie hipodensyjne stanowi większość zmian zapalnych, niedokrwiennych i rozrostowych oraz zwapnienia.

W obrazie T2-zależnym procesy chorobowe hyperdensyjne stanowią: krwiak przewlekły, torbiele białkowe, obrzęk. Natomiast do zmian hipodensyjnych zaliczyć można niektóre przerzuty nowotworowe, tłuszczaka, torbiel koloidową, krwiak w fazie ostrej i podostrej, zwapnienia, złogi hemosyderyny.

Całkowity brak sygnału można spotkać przy bardzo szybko płynących płynach, w istocie korowej kości, masywnych zwapnieniach oraz przy powietrzu

Rozpoznanie niektórych zmian na podstawie MR może być niemożliwe ze względu na brak różnic między tkanką patologiczną a zdrową. Należą do nich: oponiaki, wczesna faza ostra krwawienia w obrazie T1-zależnym oraz mikroprzerzuty nowotworowe w obrazie T2-zależnym.

Czynnościowe obrazowanie MR

Technika badania opiera się na wykazaniu, że miejsca mózgu o zwiększonej aktywności są lepiej ukrwione i utlenowane, z czym wiąże się rozjaśnienie obrazu w obszarach o wymienionych cechach. Wynika to z faktu, że hemoglobina obecna we krwi i transportująca tlen do komórek odbierana jest przez aparat MR jako naturalny środek cieniujący, którego natężenie barwy na obrazie zmienia się wraz z jej wysyceniem tlenem.

Choć w większości jest to technika spotykana przy pracach i doświadczeniach naukowych, w praktyce lekarskiej wykorzystywana jest przed zabiegami chirurgicznymi na korze mózgowej w celu określenia granic odpowiednich ośrodków i wyznaczenia przebiegu operacji

Perfuzyjna MR

Zgodnie z nazwą służy określeniu przepływu krwi przez tkankę mózgową. Do techniki tej należy jednak użyć środka kontrastowego z paramagnetykiem.

Dyfuzja w MR

Technika dyfuzji w MR za pomocą oceny szybkości przepływu płynów (dyfuzji), a dokładnie cząsteczek wody, pozwala ocenić prawidłowe funkcjonowanie tkanek. Wykorzystywana jest głównie pod kontem oceny niedokrwienia mózgu i obrzęku. W obszarach tych w wyniku patologii, przepływ płynów jest zwolniony lub zablokowany. Na obrazie MR miejsca takie widoczne są jako jaśniejsze od otaczających właściwie funkcjonujących tkanek.

Angiografia MR

Angio, czyli naczyniowy rezonans magnetyczny umożliwia zobrazowanie zarówno układu tętniczego, jak i żylnego. Nie wymaga użycia środków kontrastowych jak perfuzyjny MR. Wskazania do badania to podejrzenie tętniaków, naczyniaków, zwężeń lub zatorów oraz ocena stopnia unaczynienia guzów.

Spektroskopia MR

Spektroskopia MR dopiero od kilku lat jest wprowadzona do szeregu klinicznych badań diagnostycznych. Nie jest powszechnie stosowana, gdyż wiąże się z wysokim kosztem. Zastosowanie (niektóre wskazania wciąż znajdują się w fazie prób klinicznych skuteczności badania): różnicowanie guzów, ocena złośliwości guzów, ocena niedokrwienia, ocena zaawansowania chorób otępiennych i demielinizacyjnych.

Paulina Krawczyk

• "Podstawy diagnostyki radiologicznej" W.E. Brant, C.A. Helms, wyd. Medipage (I-IV)
• "Radiologia. Diagnostyka obrazowa." B. Pruszyński. Wydawnictwo Lekarskie PZWL

radiologia24.pl » Ośrodkowy układ nerwowy » Rezonans magnetyczny ośrodkowego układu nerwowego