Scyntygrafia układu kostnego

Do scyntygrafii układu kostnego wykorzystuje się związki fosfonianowe (difosfoniany i pirofosforany) znakowane technetem (99mTc), które wykazują duże powinowactwo do tkanki kostnej. Radiofarmaceutyki podaje się dożylne i po 2-3h wykonuje się badanie. Wykonuje się badania statyczne oraz badania trójfazowe (z oceną fazy naczyniowej, miąższowej i późnej).

U osób zdrowych najwięcej znacznika obserwuje się w odcinku lędźwiowym kręgosłupa, kości krzyżowej i w okolicach nasad kości długich. Rozkład znacznika wynika z grubości tkanki kostnej w danym miejscu, zależy od ukrwienia tej tkanki i szybkości metabolizmu kości. Badanie scyntygraficzne prezentuje metabolizm kości. Można w ten sposób zobrazować cały szkielet kostny z uwidocznieniem nawet małych zmian. Scyntygrafia układu kostnego ma małą swoistość, ale za to prawie 100 proc. czułość.

Choroby kości widoczne są pod postacią pojedynczych lub mnogich ognisk zwiększonego gromadzenia znacznika. Są to tzw. ogniska gorące oznaczające miejsca o intensywnych procesach przebudowy kości (do których potrzebne są związki fosfonianowe). Rzadko można zaobserwować ogniska zimne, charakteryzujące się całkowitym brakiem gromadzenia się znacznika. Są to ogniska osteolityczne, którym nie towarzyszy odczynowe tworzenie się nowej kości.

Wskazania do scyntygrafii układu kostnego:
- nowotwory pierwotne kości,
- nowotwory przerzutowe kości,
- zapalenia kości i szpiku,
- złamania patologiczne i urazowe,
- zaburzenia w metabolizmie wapnia,
- choroba Pageta,
- niektóre choroby stawów,
- zmiany przeciążeniowe kości i mikrourazy,
- zmiany starcze,
- ocena kośćca przed wszelkimi planowanymi zabiegami chirurgicznymi.

Paulina Krawczyk

• "Podstawy diagnostyki radiologicznej" W.E. Brant, C.A. Helms, wyd. Medipage (I-IV)
• "Radiologia. Diagnostyka obrazowa." B. Pruszyński. Wydawnictwo Lekarskie PZWL

radiologia24.pl » Medycyna nuklearna » Scyntygrafia układu kostnego