Scyntygrafia w zawale serca

Badanie z użyciem 18FDG pozwala przeprowadzić ocenę zmian procesów metabolicznych w celu określenia żywotności komórek mięśnia serca, których metabolizm po zawale ulega zmianie. W prawidłowo ukrwionym mięśniu sercowym dominuje przemiana kwasów tłuszczowych, w przypadku niedokrwienia szala przechyla się na stronę glukozy. Dlatego w zawale następuje ogniskowe gromadzenie się 18FDG. Znalezienie takiego obszaru w scyntygrafii upoważnia do podjęcia leczenia ewaskularyzacyjnego.

Scyntygrafia cechuje się wysoką czułością i swoistością względem oceny stopnia zaawansowania choroby niedokrwiennej serca, określenia obszaru zawału oraz określenia żywotności strefy około zawałowej. Pozwala jednocześnie na ocenę wielkości blizny pozawałowej oraz obszaru niedokrwienia wokół blizny. Jest to również najlepsza technika w celu wyboru techniki leczenia.

Przeprowadza się także badanie z użyciem pirofosforanów znakowanych technetem lub znakowanych przeciwciał antymiozynowych. Stężenie pirofosoranów w mięśniu sercowym znacznie wzrasta w ciągu kilku godzin od martwicy komórek mięśnia sercowego, co wynika z degeneracji miofibryli. Pirofosforany wiążą się z kryształami fosforanu wapnia mieszczącego się w mitochondriach. Przeciwciała antymitozowe są bardziej swoiste, ponieważ w momencie zawału, z komórek mięśnia sercowego uwalnia się miozyna (razem z biochemicznym wykładnikiem zawału CK-MB). Badanie umożliwia uwidocznienie obszaru martwicy w sercu po zawale.

Paulina Krawczyk

• "Podstawy diagnostyki radiologicznej" W.E. Brant, C.A. Helms, wyd. Medipage (I-IV)
• "Radiologia. Diagnostyka obrazowa." B. Pruszyński. Wydawnictwo Lekarskie PZWL

radiologia24.pl » Medycyna nuklearna » Scyntygrafia w zawale serca