Środki kontrastowe stosowane w rentgenodiagnostyce

W rentgenodiagnostyce środkami cieniującymi są substancje pochłaniające promieniowanie rentgenowskie bardziej lub mniej niż otaczające tkanki, przez co uzyskuje się albo wzmocnienie rysunku narządu albo jego osłabienie.

Wyróżniamy środki cieniujące negatywne oraz pozytywne. Negatywne cechują się niskim współczynnikiem pochłaniania promieniowania X, co oznacza że na kliszy widoczne są jako obszary ciemne. Należą do nich: powietrze, tlen, podtlenek azotu, dwutlenek węgla oraz gazy szlachetne. Te ostatnie stosowane są obecnie w wyjątkowych przypadkach do badania układu tętniczego. Środki cieniujące pozytywne pochłaniają promieniowanie rentgenowskie znacznie silniej niż otaczające tkanki. W efekcie nie dociera ono do kliszy, czyli rejony te są widoczne jako jasne (zacienione).

Stosuje się związki baru i jodu, gdyż ze względu na wysoką liczbę atomową ich współczynniki pochłaniania promieniowania są do tysiąca razy większe od podstawowych pierwiastków wchodzących w skład komórek (węgla, wodoru i tlenu).

Istnieją również badania dwukontrastowe. Stosuje się w nich siarczan baru w zestawieniu z powietrzem lub z dwutlenkiem węgla. Metoda ta dłuży do obrazownaia przewodu pokarmowego.

Praktycznie stosuje się podział na środki rozpuszczalne w wodzie i nierozpuszczalne.

Paulina Krawczyk

• "Podstawy diagnostyki radiologicznej" W.E. Brant, C.A. Helms, wyd. Medipage (I-IV)
• "Radiologia. Diagnostyka obrazowa." B. Pruszyński. Wydawnictwo Lekarskie PZWL

radiologia24.pl » Rentgenodiagnostyka » Środki kontrastowe stosowane w rentgenodiagnostyce