Tomografia komputerowa

Tomografia komputerowa (TK) jest w istocie ruchomą lampą rentgenowską. Porusza się ona wokół badanego obiektu, robiąc do kilkuset zdjęć w ciągu jednego przesunięcia. Promieniowanie przechodzi przez ciało pacjenta, a zmiany natężenia fali po przejściu rejestrowane są nie na błonie fotograficznej (jak w metodzie klasycznej), lecz za pomocą specjalnych detektorów umieszczonych na obwodzie układu. Detektory odbierają zmiany natężenia promieniowania, opracowują elektronicznie uzyskane wartości pomiarowe i przesyłają do komputera głównego.

Powstają obrazy wielu, następujących po sobie płaszczyzn, które analizowane są parami zdjęć, które powstały w płaszczyznach do siebie prostopadłych (tak samo jak w przypadku klasycznego zdjęcia RTG, gdzie lekarz porównuje dwa zdjęcia z przodu i z boku). Na koniec obrazy z są ze sobą łączone. Po zestawieniu i przeanalizowaniu przez komputer obrazów powstałych z wszystkich par tworzony jest pełny obraz jednego przekroju ciała.

Stół przesuwa się automatycznie zbierając dane z każdego pomiaru, komputer dalej analizuje dostarczone informacje, łączy obrazy w pary i analizuje je. Odległość poszczególnych przekrojów jest ustawiana odgórnie przed badaniem wg zalecenia radiologa lub lekarza. Długość odstępów między kolejnymi przekrojami nie może być jednak ze względów technicznych mniejsza niż 0,1 mm.

Rodzaje tomografii komputerowej

  • Tradycyjna TK - stół przesuwa się automatycznie skokami w ustalonej odległości i ilości przekrojów. Od góry znane jest miejsce rozpoczęcia i zakończenia badania np. klatka piersiowa od obojczyków do pępka. Pacjent może w trakcie badania swobodnie oddychać. Praktycznie wyszła już użycia na rzecz następnych dwu TK.

  • Spiralna TK - stół przesuwa się ruchem ciągłym, a nie skokami. Podczas badania pacjent nie może oddychać. Różnica między klasycznym badaniem polega na skróceniu samego czasu wykonywania zdjęć oraz możliwości stworzenia trójwymiarowego obrazu.

  • Wielorzędowa TK - urządzenie zostało wzbogacone o wielorzędowy układ detektorów, który umożliwia wykonanie nie jednego ale do 16 przekrojów ciała w trakcie pojedynczego obrotu lampy rentgenowskiej (oznacza to, że po jednym obrocie o 180 stopni TK nie musi przesuwać się na miejsce następnego przekroju, ponieważ zostały wykonane w ciągu tego obrotu). Umożliwia to jeszcze większe skrócenie czasu badania w trakcie jednego bezdechu u pacjenta. Ponieważ badanie to jest bardzo drogie i wielokrotnie korzyści nie przewyższają ewentualnych strat po tak dużej ekspozycji na promieniowanie rentgenowskie, a zwykłe zdjęcie RTG potrafi dostarczyć lekarzowi niezbędnych informacji, tę metodę diagnostyczną stosuje się w specyficznych przypadkach, np. do diagnostyki układu sercowo-naczyniowego, w szczególności tętnic wieńcowych. Częściej stosuje się spiralną TK.

Paulina Krawczyk

• "Podstawy diagnostyki radiologicznej" W.E. Brant, C.A. Helms, wyd. Medipage (I-IV)
• "Radiologia. Diagnostyka obrazowa." B. Pruszyński. Wydawnictwo Lekarskie PZWL

radiologia24.pl » Rentgenodiagnostyka » Tomografia komputerowa