Wrodzone wady serca

W diagnostyce wad wrodzonych serca zawsze zaczynamy od zdjęcia przeglądowego RTG. Następnym badaniem jest echokardiografia. Potem jeżeli wada wymaga operacji wykonuje się rezonans magnetyczny i ostatecznie można wykonać dodatkowo cewnikowanie z angiografią.

Ubytek przegrody międzyprzedsionkowej

Ubytek przegrody międzyprzedsionkowej to najczęstsza wada wrodzona, bardzo zmienna osobniczo. Może osiągać różne rozmiary, od małych i nieistotnych do dużych i ciężkich hemodynamicznie. Może mieć wpływ na krążenie płucne i to właśnie na jego podstawie oceniamy możliwe występowanie tej wady.

Zmiany w naczyniach płucnych tworzą się bardzo długo, dlatego obraz serca i naczyń płucnych może przez bardzo długi okres być prawidłowy. Po wielu latach dochodzi jednak ostatecznie do poszerzenia pnia płucnego (skrajnie aż do tętniakowatego rozszerzenia) oraz poszerzenia głównych i obwodowych rozgałęzień tętnicy płucnej. Te ostatnie w konsekwencji powodują powiększenie prawej komory i prawego przedsionka. Zmiany te sprawiają, że krew niejako gromadzi się w prawym sercu oraz krążeniu płucnym, a mniejsza jej ilość dostaje się do lewej komory i jest wypompowywana na obwód. Lewe serce staje się małe, a aorta wąska.

Rozpoznanie stawia się na podstawie badania ECHO, rzadziej angiografii i TK lub MR. Największe znaczenie ma wykonanie badania Dopplera przy ECHO z użyciem kontrastu, co umożliwia bezpośrednie zobrazowanie przecieku z lewej strony na prawą. Czasem udaje się zauważyć charakterystyczny objaw zwany tańcem wnęk - polega on na żywym tętnieniu naczyń płucnych.

Ubytek przegrody międzykomorowej

Objawy ubytku przegrody międzykomorowej zależą bezpośrednio od lokalizacji wady. Ubytek umieszczony przy koniuszku w części mięśniowej przegrody może nie dawać żadnych oznak patologii. Natomiast otwór znajdujący się wysoko, w części błoniastej przegrody mięśniowej, tuż przy ujściu naczyń z serca może dawać bardzo nasilone objawy. Może dojść do objętościowego przeciążenia lewego serca, z powiększeniem lewej komory i lewego przedsionka oraz z poszerzenia naczyń płucnych (głównie pnia płucnego). Naczynia płucne są patologicznie szerokie aż do końcowych części na obwodzie płuc. Charakterystycznym objawem tej patologii jest obraz amputacji wnęk - polega on na poszerzeniu naczyń wnękowych i zwężeniu naczyń obwodowych.

Przetrwały przewód tętniczy Botalla

Przewód tętniczy Bottala prawidłowo po urodzeniu zarasta i nie uczestniczy już w funkcjonowaniu układu krążenia. Przetrwały przewód jest niezarośniętą pozostałością po życiu płodowym tworzącą połączenie między łukiem aorty i pniem płucnym lub lewą tętnicą płucną. Połączenie takie powoduje powstanie przecieku z lewa na prawo.

Nasilenie objawów zależy od szerokości przecieku i jego konsekwencji hemodynamicznych. Przy wąskim przewodzie może nie być żadnych objawów. Przy szerokim przewodzie może dojść do powiększenia lewej komory i lewego przedsionka, poszerzenia aorty wstępującej i łuku, a z czasem nawet do powiększenia skurczowego prawej komory. Przeciążenie pnia płucnego takim patologicznym połączeniem doprowadza do jego poszerzenia. W badaniach obrazowych widoczne jest poza tym tętnienie wnęk naczyniowych.

Zespoły Fallota

Wyróżniamy trylogię, tetralogię i pentalogię. Są to zbiory często występujących ze sobą wad sinicznych serca (powodujących niedotlenienie organizmu). Zaliczamy do nich: zwężenie tętnicy płucnej, oporowe przeciążenie prawej komory, ubytek międzyprzedsionkowy oraz tzw. aortę jeździec (aortę odchodzącą patologicznie znad obu komór). Rozpoznanie stawia się na podstawie badania ECHO lub MR.

Paulina Krawczyk

• "Podstawy diagnostyki radiologicznej" W.E. Brant, C.A. Helms, wyd. Medipage (I-IV)
• "Radiologia. Diagnostyka obrazowa." B. Pruszyński. Wydawnictwo Lekarskie PZWL

radiologia24.pl » Serce » Wrodzone wady serca